De zomer begint, we pakken in. Onze Volkswagen T1 of T2 staat voor de deur, we hebben er een klein campertje van gemaakt met een bed en een keuken. Het eerste jaar rijden we naar Spanje. We komen aan in een mooie stad. Hij oefent op zijn gitaar, ik ga de stad in met zelf gedrukte of misschien zelfs geschreven reclame. “Vanavond om 20:00 uur is er een gitaarconcert op de Plaza de los Moros” (ofzo). Geen entree, na afloop betaal je wat je het waard vond. Een soort van georganiseerde straatmuziek, achter onze T1 of T2, met daarna koffie en taart of paella met een biertje. We rijden van stad tot stad. Met veel geluk trekken we soms 15 personen en wordt het een gezellige avond. Misschien komt er niemand, en hebben we gewoon een mooie vakantie in Spanje. Ik vind het een prachtig plan.

Hij denkt dat die auto dat niet aankan. Hij zou best heel goed gelijk kunnen hebben. Hij stelt voor om met een T4 of een T5 te gaan, die houdt het tenminste vol, en komt bergen omhoog. Niet alleen schoonheid is belangrijk, zegt hij. Volgens hem wil ik die auto alleen omdat die me herinnert aan de hippie-tijd (een tijd waarin ik overigens naar mijn weten nog niet leefde en trouwens ook niet zo’n enorm sterke verwantschap mee voel). Maar ik begrijp natuurlijk wel wat hij bedoelt. En hij wil die auto ook best graag. We dromen weg bij tweedehandsauto-websites en daar schrijft iemand precies hoe ik me voel: Het is ”kein Vergleich mit dem aktuellen T5, der ein seelenloses Alltagsauto ist”. Ja, dan begrijpt echt iedereen Duits.

Nee, ik wil geen seelenloses Alltagsauto. Ik wil een mooie bus, die zoveel huiselijkheid uitstraalt dat je het je ook daadwerkelijk voor kunt stellen daar een kamerconcert bij te wonen. Misschien heet dat hippie. En misschien zien we te veel rozenkleuren. Maar ik zie het helemaal zitten.

Ik heb er al zin in.